Kerken en vluchtelingen
- Kerken en vluchtelingen
Op dit moment verlenen op 22 plaatsen kerken ruimte aan asielzoekers waarvoor het COA geen plek heeft.
Over één van deze kerken, van de Protestantse Gemeente in Oegstgeest, heeft INLIA onderstaande impressie geschreven.
Over één van deze kerken, van de Protestantse Gemeente in Oegstgeest, heeft INLIA onderstaande impressie geschreven.
- Nooit meer een thuis
“Wees niet bevreesd”
“Het is nogal een spagaat om te bidden voor een betere wereld en dan niet te doen wat in je eigen vermogen ligt”, zegt Martine Delver van de Regenboogkerk in Oegstgeest op de vraag waarom de kerk dit doet.
Toch is er wel discussie aan voorafgegaan; er zitten immers haken en ogen aan. Bijvoorbeeld: de kerk wordt verkocht, hoe moet het als er dan nog gasten verblijven?
’Wees niet bevreesd’
Het beslissende zetje komt als de voorganger een snaar raakt met de oproep van Mozes in Deuteronomium, heel kort gezegd:
Je hoeft niet naar de overkant van de zee, doe wat binnen je bereik ligt. En wees niet bevreesd.
De kerkenraad besluit tot crisisopvang, gemeenteleden Pieter Hellinga en Martine Delver gaan samen met een groep vrijwilligers aan de slag.
De ruimte wordt razendsnel omgebouwd en ingericht. Tweede Paasdag komt de buurt kijken, derde Paasdag ontvangen ze de gasten.
Een gezin uit Colombia, dat hier wordt herenigd. Moeder en dochters verbleven op een azc, de nagereisde vader in Ter Apel.
Hij arriveert het eerst. Na het drukke aanmeldcentrum kan Arturo nauwelijks bevatten dat deze plek voor hen alleen is.
Bloednerveus en dolenthousiast
Wachtend op vrouw en kinderen is hij bloednerveus en dolenthousiast tegelijk. Het weerzien wordt emotioneel.
Wat maanden later is het gezin tot rust gekomen.
Moeder Valeria: “Het is zo fijn dat je niet over je schouder hoeft te kijken. De kinderen kunnen rustig buiten spelen!”
De twee meisjes bloeien op. Ze gaan naar school, maken vrienden, halen een zwemdiploma.
Vader en moeder krijgen Nederlandse les van een van de gemeenteleden.
“Meneer Groen”, zegt Valeria en gebaart een hartje. Arturo leert de taal vlotter sinds hij vrijwilligerswerk doet.
Hij leert er ook mensen door kennen. Met een eigen netwerkje leunen ze niet geheel op de kerkelijke vrijwilligers.
Een klein wonder
Het kerkgebouw was per 1 oktober verkocht, maar de gemeente wilde het gezin niet ‘terugsturen’ naar het COA.
Toen gebeurde er een klein wonder: een 80-jarige dame uit de kerk wilde wel beneden gaan wonen en het gezin op haar 1ste etage laten wonen.
Zo geschiedde. In het kerkblad schrijft de gastgeefster (die graag anoniem blijft): “Ieder heeft zijn eigen huishouden.
Van ‘vreemdelingen’ zijn het nu medebewoners en letterlijk ‘mijn naasten’. Het huis is er blij mee en ik ook.”
“Het is nogal een spagaat om te bidden voor een betere wereld en dan niet te doen wat in je eigen vermogen ligt”, zegt Martine Delver van de Regenboogkerk in Oegstgeest op de vraag waarom de kerk dit doet.
Toch is er wel discussie aan voorafgegaan; er zitten immers haken en ogen aan. Bijvoorbeeld: de kerk wordt verkocht, hoe moet het als er dan nog gasten verblijven?
’Wees niet bevreesd’
Het beslissende zetje komt als de voorganger een snaar raakt met de oproep van Mozes in Deuteronomium, heel kort gezegd:
Je hoeft niet naar de overkant van de zee, doe wat binnen je bereik ligt. En wees niet bevreesd.
De kerkenraad besluit tot crisisopvang, gemeenteleden Pieter Hellinga en Martine Delver gaan samen met een groep vrijwilligers aan de slag.
De ruimte wordt razendsnel omgebouwd en ingericht. Tweede Paasdag komt de buurt kijken, derde Paasdag ontvangen ze de gasten.
Een gezin uit Colombia, dat hier wordt herenigd. Moeder en dochters verbleven op een azc, de nagereisde vader in Ter Apel.
Hij arriveert het eerst. Na het drukke aanmeldcentrum kan Arturo nauwelijks bevatten dat deze plek voor hen alleen is.
Bloednerveus en dolenthousiast
Wachtend op vrouw en kinderen is hij bloednerveus en dolenthousiast tegelijk. Het weerzien wordt emotioneel.
Wat maanden later is het gezin tot rust gekomen.
Moeder Valeria: “Het is zo fijn dat je niet over je schouder hoeft te kijken. De kinderen kunnen rustig buiten spelen!”
De twee meisjes bloeien op. Ze gaan naar school, maken vrienden, halen een zwemdiploma.
Vader en moeder krijgen Nederlandse les van een van de gemeenteleden.
“Meneer Groen”, zegt Valeria en gebaart een hartje. Arturo leert de taal vlotter sinds hij vrijwilligerswerk doet.
Hij leert er ook mensen door kennen. Met een eigen netwerkje leunen ze niet geheel op de kerkelijke vrijwilligers.
Een klein wonder
Het kerkgebouw was per 1 oktober verkocht, maar de gemeente wilde het gezin niet ‘terugsturen’ naar het COA.
Toen gebeurde er een klein wonder: een 80-jarige dame uit de kerk wilde wel beneden gaan wonen en het gezin op haar 1ste etage laten wonen.
Zo geschiedde. In het kerkblad schrijft de gastgeefster (die graag anoniem blijft): “Ieder heeft zijn eigen huishouden.
Van ‘vreemdelingen’ zijn het nu medebewoners en letterlijk ‘mijn naasten’. Het huis is er blij mee en ik ook.”
INLIA staat voor: Internationaal Netwerk van Lokale Initiatieven met Asielzoekers. INLIA is een netwerkorganisatie van en voor geloofsgemeenschappen die asielzoekers en vluchtelingen in nood helpen. INLIA bevordert rechtvaardigheid in de samenleving door zich - uit naam van en/of samen met lokale gemeenschappen - in te zetten voor asielzoekers en vluchtelingen in nood.
terug